non veu a luz, claudicou.

Onte vimos un presi abatido, a verdade é que me deu pena. Ó final houbo que dar o brazo a torcer, pero non por convencemento, non porque se dese conta de que o que todo o mundo lle estaba decindo era verdade, se non por imperativo: Ou entras polo aro, ou non hai un euro para España. E claro, será un megalómano, pero tolo de todo non.
Asi que onde dixen digo, digo Diego, e tan ancho. Está ben, pero xa postos:
Baixase un 5% de media ós funcionarios (xa circulan hoxe por ahí sms's que dicen "quitanme un 5% de soldo, pois traballo unha hora menos"), e será proporcional dende menos porcentaxe ós soldos mais baixos a mais nos mais altos, chegando ó 15% para os altos cargos. Pero hai que ir mais alá e reformar a lei de funcionariado para que empecen a funcionar como as empresas privadas, cobrando en funcion de rendementos, obrigando a manterse ó dia das novas tecnoloxías, e sobre todo acabar con ese halo de intocables que teñen actualmente. Podíanse cambiar xente dos concellos e das diputacións (que sobran a mitade) e pasala, por exemplo, para os xulgados, que están colapsados.
Porque si non se amaña a base do problema, este volverá a surxir en breve. En este caso, o mellor e mirar que se fai na empresa privada, e aplicalo na pública. Ningún empresario en sano xuicio baixa os soldos dos empregados, salvo en casos críticos de sacrificio extremo, antes de eso, recórtanse as pólas menos útiles ou mais enfermas deixando o groso do sistema productivo en bó estado para que o árbol siga medrando con boa saude.
Facía falta resolver, tamén, a dúbida de si os centos de asesores do goberno van a ver recortado o seu soldo ou si van a quedar ó marxe.
Tamén se quita o cheque bebé e se conxelan as pensións, pero eu creo que hai moitos outros sitios onde recortar sin ir a estes colectivos tan sensibles, por exemplo nas subvencións que estan papando moitos sectores e que non son merecidas, por non falar da xente que está no paro e traballando de tapadillo, ou baixas finxidas a montón, e por suposto das dietas dos políticos ou a axuda exterior (somos o sextos do mundo, lugar que non casa para nada co nóso lugar nas economías mundiales). Por suposto mención mui importante ó tema dos sindicatos, autenticas máquinas políticas de cobrar pasta do estado para non facer nada polos seus asociados. Ainda me pregunto porqué o estado ten que manter unha estructura sindical, que a manteñan os seus asociados como en todos os demais paises do mundo. Ahí xa quitaban unha boa tallada. Sin esquencernos dos ministerios de igualdade, cultura e vivenda.
Pero a chave das noces en cuestion de recorte son as administracións autonómicas, a ver si ahí lle chega... a ver si ten valor de menterse nos centos de fundacións creadas ad hoc de ser impenetrables e colocar ós amiguiños que lles teñen que pagar favores, a ver si está tan valente como cos xubilados e as familias.
Pero o principal problema non é o recorte, é que estas medidas son como toda-las ocurrencias de ZP, trampalladas discurridas en unha noite de insomnio, e non por convencemento, si non por imperativo dos que mandan, que son os que teñen os cartos. Pero para solucionar o desaguisado, hai que ir á base do problema, hai que recortar un montón de calidade de vida que non podemos tér, porque non nos corresponde, estivemos vivindo unha vida que non nos pertence e ahora temos que pagar as consecuencias. Debemos darnos conta de que temos que traballar mais ou mellor, non sei o que, pero o que si que sei é que o resultado ten que ser distinto, temos que conseguir unha maior productividade para que esto marche, e eso que ninguén se equivoque, é a base de sacrificio dos traballadores, dos empresarios, dos funcionarios, e dos políticos, de todos, e si non... pois descender á segunda categoría, con Grecia, Letonia e compañía.

Necesitamos un crack

Creo que o que necesita este pais, desgraciadamente, é unha quiebra importante, o sistema da seguridade social, dos concellos, da sanidade, ou mellor ainda do paro. Mentras non se produza unha rotura que poña a xente en garda, e que se dían conta do lío onde estamos metidos non haberá conciencia para dar o xiro fundamental que necesitamos para sair adiante, porque hai moita xente que está un pouco confusa e hai xente que está durmindo ó quente do paro.
Señores, esto temos que arreglalo os que traballamos, porque os políticos non van a facer absolutamente nada que perxudique a súa propia carreira, ós sindicatos só lles interesa a súa propia supervivencia, non a dos seus representados (que non afiliados) e os empresarios complen coa súa misión que é maximizar os beneficios da empresa, non ser una ONG.
A todos se nos enche a boca de protestar pola deslocalizacion das empresas, pero ningúen bota as contas de que hai moitísimos productos que ahora valen moito menos que fai dez anos por causa das importacións chinas, e as tendas de producto chino están cheas de xente, valoramos mais o precio e os horarios, xa están abertas os domingos (unha cesión gubernamental ós chinos, que non vale para os españois, a cambio de que compren deuda española) que a calidade e servicio post-venta. E esto lévanos a pechar empresas a montóns, non queda mais remedo que producir mais e mais barato para ser competitivos, eso sí, sin tocar un pelo das garantías sociales, nada de traballar mais, si acaso menos, e esto é prácticamente a cadratura do círculo.
Mentras nolo vai solucionando o goberno, nosoutros seguimos tirando de producto chino, que total, ben me vale e é moito mais barato.
Tampouco vamos a montar unha piscifactoría que poida dañar un herballo calquera, deso nada, que a monten en Portugal!! Nós xa viviremos do aire. Moitas fábricas están montando no norte de Africa, porque aquí non poden ser competitivos, Ford por exemplo está montando un fabricón en Tanxer, onde as autoridades deixáronlle montar a fábrica con saida directa ó peirao, de maneira que os coches acabados van directos ó barco. Aquí teñen que pasar a un porto seco intermedio, en tren, e despois en camión ou outra vez en tren ó barco, aparte do precio da mao de obra e outras cuestións como as fiscais. Cando esta fábrica esté funcionando, a de Almusafes de Valencia, a qué se vai dedicar? E cando esas e moitas mais vaian pechando, de que vamos a vivir?
Por suposto seguiremos pagando a enerxía moito mais cara que os demais, porque o que se leva é o verde, así que temos que sufragar unha enerxía moitísimo mais cara, pero, ¿Por qué non poñen varias tarifas para os que queiran enerxía verde a poidan comprar (ó precio real) e os outros poidan comprar a de sempre? A resposta é facil, porque non a compraría ninguén.
E moito me temo, que hasta que se produza un bó petardazo, non vai haber maneira de cambiar cousas que son un lastre do pasado:
o sistema de funcionarios
o sistema sindical
o sistema laboral
o sistema político
Mentras non se meta mao a todo esto, pero non con parches, si non con reformas intensas que orienten o mercado hacia a eficiencia, rentabilidade e producción, estamos tocados do c*r*ll*.

o problema son os políticos

Resulta que o terceiro gran problema para os españoles según as ultimas encuestas son os políticos, por detrais de paro e situación económica. Estos son os tres pilares de preocupación dos españois.
Despois está o terrorismo, inseguridad ciudadana e vivenda.
Non figuran as grandes preocupacións de este goberno, igualdade, alianza de civiliciacions, a lei do tabaco, enerxia ecolóxica....
Era ben que cambiasen un pouco ó tiro, porque parece que non van mui encamiñados a solucionar o verdadeiro problema, que a xente non ten traballo e por ende ten problemas económicos. E para solucionar esto, podían de paso solucionar o terceiro gran problema, irse todos para a casa (polo menos a maior parte ) e poñer a xente preparada a tomar decisións que eles non se atreven a tomar por aquelo dos votos. E ollo, non me estou referindo só ós que gobernan, anque estos, como é lóxico, teñen a maior parte da culpa.
Así que fáigannos o favor de solucionar os tres problemas que mais nos preocupan a todos de unha soa tacada. É de supoñer que as medidas tomadas por verdadeiros economistas (non de pandereta como a sra. Salgado) teñan algo de rigor e nos empecen a pór no nóso sitio, porque non tendo unha moeda que devaluar, a única forma de ter competitividade é vía axuste interno. Así o fixo Alemania (que é bastante mais competitiva que nós, pero que de todas formas non quere perder o primeiro posto ) que recuou das 35 horas semanais, que se conxelaron e en moitos casos baixaron os soldos, para manter os seus postos de traballo e a competitividade das suas empresas, nun acordo tripartito entre sindicatos, empresas e goberno. Pero claro, son Alemanes, non estan ahí por casualidade.
Nós mentras tanto, decimos a todo o mundo que non se apure a buscar traballo, que teñen paro para largo, casi lles decimos (ou polo menos moita xente o está entendendo así ) que como esto logo se amaña, e despois xa o virán buscar á casa, e mentras que tire da teta estatal. O malo e que cada vez hai menos quen lle día herba á vaca, e o ubre estase acabando, e naide lle pon remedio a esto, en lugar de tratar de equilibrar a balanza, non lle poñemos solución á orixe dos prblemas e seguimos endeudándonos para sostener o tinglado.
Pois vale. Está ben.
Para o que teña tempo deixo aqui un enlace de unha entrevista na televisión catalana (tranquilos está en castelán) con Tepper, 45 minutos de pura e aplastante lóxica.

novo imposto

Este é un novo imposto que poderíamos chamar por exemplo "imposto por ter un goberno inoperante" ou, imposto por "presidente incompetente", non sei, como se vos ocurra.
Resulta que onte o IBEX, baixou un 6%, casi nada. E porqué? pois porque a deuda de España xenera moitas dudas nos inversores extranxeiros e decidiron retirar os seus cartos hacia destinos mais seguros, así de sinxelo. Porque despois da reunión de Davos onde o insigne ZP ía a disipar dudas sobre España, consigueu todo o contrario, que a imaxe nósa sexa cada vez peor, hasta tal punto que os comisarios europeos puxéronlle as pilas e amenazan con tomar o control como están facendo actualmente con Grecia. A todos estos tamen se suman Roubini ( o analista que predixo a crise) ou Krugman (premio nobel de economía), e o FMI cando dicen que o maior problema para o euro non é Grecia si non España. O presi di que non, que somos eficientes. O que pasa é que a esta xente, o discurso vacuo e fatuo non lle di nada, o que lle valen son cifras, datos, realidades, e o demais, son milongas. E claro, de eso non podemos poñer nada encima da mesa, porque as nosas contas dan pánico.
E os que compran deuda nacional, emitida polo Tesoro, din que non se conforman co beneficio que se lle da si non que queren mais, xa que tamen corren mais riscos. Desta maneira no entorno pre-crise, cando o Estado sacaba deuda a subasta, os ratings poñíannos ó lado de Alemania, con un diferencial prácticamente inexistente. Ahora, despois da gran xestión do goberno, estamos pagando 110 puntos básicos mais que os teutóns. E decir, a ZP cóstalle a deuda un 1.1% mais que a Merkel. Esto facendo contas, dos 211.500 millons que se levan sacado de deuda supon 9.099 millóns de euros hasta a amortización do préstamo. Si esta cantidade a dividimos entre os 17.5 millóns de cotizantes que somos actualmente, sáenos o imposto por imbecilidad a 519.97 € por cabeza. E vámolo a pagar, anque non veña baixo esta denominación.

As pensions.

Ainda me acordo do doberman famoso, o que decía que a dereita ía recortar libertades, e cando se decía que o PP viña a quitarlle a pensión ós xubilados.
Cantas voltas da o mundo. Ahora resulta que quen recorta (non olvidemos que unha suba de retencións e un recorte se mire por onde se mire) pensións e en cuantía e duración son os autodenominados garantes dos dereitos sociais.
Si tan bó é ZP buscando asesores de propaganda, por qué non busca uns bos asesores económicos? Non sei como se pode ser tan cateto, a non ser que se trate de un novo globo sonda, como os que acostuma a usar o goberno. Solto a idea, e según sexa recibida, a uso ou non. Unha sorte de referendum mediático informal que suele usar o executivo.
Este pais ten un paro que está chegando ó 20% (en Extremadura e Andalucía o 26%), en menores de 30 anos o porcentaxe é ainda mui superior, e será mais si se retrasa a edade de xubilación en dous anos. Supoño que para o cambio de modelo productivo que pretende Jose Luis necesitará tamén un cambio xeracional, anque pode ser que non estén conectados estos dous plans (como suele ser habitual). Por outro lado non sei como se pode estar por encima dos 60 nun andamio ou nun boniteiro, onde si se pode estar é no hemiciclo (pero ahí por contra vanse coa pensión máxima con só estar sete anos no cargo).
E aquí chegamos ó meollo do problema, en lugar de atacar o verdadeiro problema e reducir drásticamane os gastos, e reformar o mercado laboral para crear un pais competitivo, que volva a crear traballo e riqueza, co cal as pensións estarían garantidas, collemos pola rúa do medio e retrasamos a xubilación, e como ademais os cartos non chegan, tamen lle facemos mais retencións.
Por outro lado seguimos vivindo como ricos, temos a mitade no noso exército en misión de "paz" (antes eran guerras ilegais, ahora restitución de democracia, con cargo ós presupuestos e ó capital humano) como si fósemos unha gran potencia, lástima que os mandemos en latas de sardiñas. Tamén temos sanidade gratis total para os inmigrantes que veñan aquí sin papeis non foran requeridos para traballo algún, colados masivamente polas fronteiras europeas. Mentras os traballadores que queiran seguir no seu traballo e ter unha atención normal, deberán afrontar o gasto de un seguro privado (ademais de pagar o público) para se atendido nun plazo razonable de tempo. Tamén temos 200.000 liberados sindicais, eso si, a cargo das empresas, lastrando o resultado das mesmas ó ter que cargar con un improductivo de mui dudasa utilidade para os seus compañeiros. Non olvidemos o gasto público, nada menos que un tercio dos traballadores en activo actualmente son funcionarios. E según o alcalde de Barreiros eso é un acto de responsabilidade, e si poidera pagalos, contrataría mais xente para o concello ( esto casi non merece comentario, pero só me gustaría recordarlle a tal rexidor, que non os paga el, que os pagan os veciños de Barreiros, con cartos que podían ir a algunha invesión útil, en lugar de acumular traballadores (?) que non teñen mais misión que elevar a nómina de votantes agradecidos). Os diputados deixan de traballar o mercores pola tarde, despois da sesión de control ó goberno, temos embaixadas de comunidades autónomas, televisións rexionais utra-deficitarias...
En fin, nivel de Suiza ou Arabia Saudita, para un pais que non é capaz de remontar emprego nin PIB, pero que non se priva de ningún luxo.
E esto sábeno perfectamente os nosos gobernantes, pero o que non saben é como facelo sin que pase peaxe electoral. O que eu me pregunto é: ¿Cando lles autorizamos en pensar mais en seguir chupando da teta en lugar de gobernar polo ben común de este pais? ¿En qué momento se produxo a rotura de causa-efecto de inoperancia-votos, malfuncionamento manifesto-protesta social?¿Cando nos convertimos en peleles?

Vivís de mi dinero

Oscar Molina. Clases Medias.12 de diciembre 2009 (supostamente, xa se sabe que en esto de internet, non se pode asegurar nada, pero de todas formas creo que vale a pena leelo)

Paso fuera de mi casa y lejos de mi familia una media mensual de 360 horas (15 días completos), contribuyo al fisco con un 40% de mi salario; entre impuestos directos, indirectos, tasas obligatorias y demás gravámenes, trabajo más de la mitad del año para el Estado. Pago un colegio a mis hijos, mientras financio un sistema de educación pública; me dejo un turrón en una póliza de sanidad privada, pero abono religiosamente mi correspondiente diezmo para que muchos puedan tener cuidados médicos. De lo segundo no me quejo (a pesar de que nadie me lo reconozca) y de lo primero no me quejaría si no fuese porque la educación pública consiste en meter a los niños en fábricas de ignorantes donde sólo se hace hincapié en su adoctrinamiento en un conjunto de paridas sin sentido.

Muchos están peor que yo. Se levantan a las 6 de la mañana, vuelven a casa cuando sus hijos se van a la cama, conviven con la cotidiana amenaza de perder su trabajo y hacen encaje de bolillos para que el fruto de su sacrificio vital les permita llegar a fin de mes.

Y otros, de número creciente, están aún peor. Han perdido su trabajo y conservan escasas esperanzas de conseguir otro.

Todos, de alguna manera, ponemos un montón de dinero para que vosotros, que sois muchos, os alimentéis de nuestra pasta.

Porque vosotros, incompetentes ejecutivos de la nada, mediocres gobernantes de nuestro Estado central, vivís de nuestro dinero. Sois parte un elefantiásico entramado de Ministros, Secretarios de Estado, Directores Generales, y parásitos varios que contáis con un ejército de asesores, viajáis en coche oficial y reserváis Clase Preferente en vuestros viajes privados, con mi dinero. A cambio, resultáis totalmente incapaces de resolver nuestros problemas, no garantizáis nuestra seguridad ni dentro ni fuera de España, no nos protegéis del desempleo, ni prestáis servicio alguno. Sólo se os ocurren normas para coartar nuestra libertad, para vigilarnos, atemorizarnos y decidir qué es bueno para nosotros. Tomáis posesión de nuestra vida pública, privada y de nuestro dinero para complicarnos la vida, y parís normativas orientadas a seguir siendo necesarios, a no permitirnos deshaceros de vosotros.

Por si fuese poco, inventáis problemas inexistentes, enfrentáis a la sociedad reabriendo debates cerrados, legisláis para cuatro, y tenéis la jeta de pagar un sueldo a majaderas de manual sin el menor sentido el ridículo que nos hablan de “acontecimientos planetarios”. Todo con mi dinero.

Vosotros, prebostes de alguno de los diecisiete gloriosos mini-estados autonómicos, también vivís de mi pasta. Unos subidos a cuentos imposibles como la fábula de Aitor, otros mitificando a unos segadores de hace cuatrocientos años. Los demás, a rueda de éstos, os habéis montado un chiringuito de consejerías, direcciones, subdirecciones, patronatos, embajadas y demás máquinas de gastar. Con mi dinero, claro está. Usáis la pasta que yo gano trabajando para fomentar la insolidaridad y sembrar el odio a España; reclamáis la parte que vuestros inverosímiles derechos históricos os adjudican para poder aumentar la pléyade de vuestros deudos, para comprar votos con empleos a dedo. Vivís en la reivindicación permanente que haga andar a una bicicleta que se caería si parara. Vosotros, garrapatas, no resistiríais el mínimo ejercicio de competencia para la obtención de un puesto de trabajo en el ámbito privado, vuestro único mérito es haber medrado en la estructura de un partido político. Y ahora, vivís de mi dinero.

¿Y qué decir de vosotros? Sabandijas de los sindicatos de clase. Liberados del trabajo, la responsabilidad y el cumplimiento del deber. ¿Cuántos sois? Sólo en Madrid, 3200; sólo en Madrid vuestro chollo nos sale a los contribuyentes por 77 millones de euros. ¿Para qué? Para que tengáis el uniforme, el mono o la bata sin estrenar. Para que viváis de una novela en la que sois los únicos personajes, porque no representáis a nadie, sin acudir a vuestro puesto de trabajo. No tenéis afiliados, no defendéis nada, firmáis condiciones laborales de miedo para vuestros presuntos representados, cobráis un canon por los ERE´s, o lo que es lo mismo, sangráis al currito en concepto de “asesoramiento” cuando le ponen en la calle; os dedicáis a hacer política, calláis cuando miles de currantes pierden su empleo por no molestar a otros chupones de vuestra cuerda, y ejercéis la protesta asimétrica según quien gobierne. No valéis para nada, no arregláis nada, no solucionáis nada, no defendéis a nadie, algunos habéis conseguido llevar tan lejos vuestros tejemanejes que acabáis de directivos en vuestras empresas…y vivís de mi pasta.

Y no me olvido de vosotros. Engreídos “creadores”, apoteósicos mediocres del arte presunto, vividores del mérito subvencionado y subvencionable. Vosotros también vivís de mi pasta. Os señaláis la ceja para apoyar sin disimulo a quien os ha puesto en casa, alimentáis vuestra vida regalada de mis impuestos, y además me insultáis. Si no voto al partido que os gusta, podéis llamarme “hijo de puta”; si no comulgo con el Gobierno que os pone el pesebre pedís que se me encierre en un cinturón sanitario; si voto a quien no os mola, me llamáis asesino…todo eso después de que este hijo de puta, asesino y carne de sanidad progre os haya dado de comer con su dinero, a cambio de que produzcáis bodrios infumables que tratan de ganar una guerra 70 años después o que sólo sirven para que alguno pueda liberarse de sus complejos, algunos sexuales.

Habéis conseguido que todo hijo de vecino sea considerado delincuente preventivo y tenga que pagaros cada vez que se compra un teléfono móvil, una impresora, un ordenador…Habéis forzado la máquina de quien tanto os debe como para permitiros reclamar el tributo a quien se bautiza, hace la comunión, se casa o baila en la plaza del pueblo; cualquier día nos sangraréis en nuestro entierro. Vosotros, bucaneros de la creación de medio pelo, no venderíais ni uno sólo de vuestros estofados en el mercado privado, no conseguiríais financiación ni para la décima parte de vuestras piltrafas. La inmensa mayoría de los que vivís de mi contribución y de sirlarme, no seríais capaces de engañar a un inversor para que sufragase las medianías que nos colocáis. Vivís del cuento, y encima os ponéis chulos mientras me metéis la mano en la cartera. Firmáis manifiestos para los que no tenéis la menor legitimidad ni altura moral, y os auto designáis como el “mundo de la cultura”; entregáis rosas por la Paz a los asesinos, os vestís de palestinos entre playa y casino, y no tenéis una puñetera palabra para los que cayeron muertos de un tiro en la nuca, sin poder oler esas rosas que entregabais, mientras pagaban vuestros saraos y se retrataban cada vez que compraban un CD.

Todos vivís de mi pasta y sois muchos, cada vez más. Y nosotros cada vez menos.

un enlace...

vou poñer un enlace hacia a entrevista que o XLSemanal publicou este fin de semana con Santiago Niño Becerra (que o apelido non lle fai ningunha xusticia) onde, sin ningunha acritud, ningunea á clase política e fala sin tapujos do que é a verdadeira previsión da economia nacional. Pulsa aquí

The Economist, e outros.

Resulta que lle están dando estopa dura a ZP ó norte dos Pirineos, con que si non pode liderar Europa un presidente que non é capaz de sulucionar os problemas en España.
E aquí, os analís patrios poñen o berro no ceo, facendo gala de un chauvinismo exacerbado, decindo que a que ven tanta desconfianza e que non é de recibo que os medios europeos critiquen con tanta dureza ó noso ínclito presidente.
Pois que queredes que vos diga, para min, o culpable de todo esto non deixa de ser o propio presidente, ten o doble de tasa de paro que a media europea, un endeudamento estratosférico, a economía deste pais é das únicas que quedan en recesión, minte todos os días sobre os datos (non se conoce ningún pais democrático avanzado onde a disparidad entre os datos do goberno e os indepandentes sexa tan exagerado), non se fixo ningunha reforma profunda do sistema (económico, fiscal nin de traballo), non é capaz de poñer coto á balanza de gasto corrente, nin á outra. Recentemente unha presixiosa empresa de análisis bursátil situa a España ó borde do trampolín para hundirse detrais de Grecia, uníndose así ás outras que xa nos puñeron a caer dun burro antes, criticando a labor do goberno e quitándonos "rating".
Entonces, que poden decir os medios europeos? O mesmo que o presidente?, que onte dixo que España ía sair da recesión este trimestre, "si no ha salido ya".
O que me fai gracia é que os mesmos que ahora critican o furibundo ataque contra o noso presi, non se cortan á hora de chamar momio a Fidel Castro, a Berlusconi de sinvergonza, a Bush de tirano loco, a Sarkozy de chulito gabacho, etc.
Señores, temos un presidente que é de chiste, e polo tanto rinse de el. É o que hai.
Pero ollo, que non estamos libres de culpa, porque cada pais ten o presidente que merece, porque tampouco vexo a ninguén nas rúas protestando polo paro ou pola marcha da economía, así que, como decía Maradona, "que la siguan chupando".