Arxentinización

Levamoso camiño convertir este pais en Arxentina, con corralito e goberno corrupto incluido, e por suposto coronado por unha población cuentista adherida ás subvencións de papá estado, que será convintemente repartida a cambio de votos.
E non se trata de outra das miñas pesimistas prediccións (que non son tan negras como di algún dos lectores) básanse na mais pura lóxica:
O goberno é incapaz de detér a espiral de empobrecemento da sociedade, unha sociedade que se empeña en anestesiar para que non vexa como se lle están amputando os membros un a un. O gasto corrente non se reduce, os gastos de protección social aumentan geométricamente e os ingresos disminuen exponencialmente, cómo diantre vai o estado manter este sistema? As CCAA teñen unha deuda de 90.000 M€, as familias, anteriores ricos plastificados, convertironse en desgraciados hipotecados, con algún (ou todos) membro no paro, fan milagros para dar pagados os gastos, e solo falta a previsible suba de Euribor para poñerlles a puntilla.
Según os datos de Cáritas, teñen 800.000 paisanos nas suas listas de axuda. Casi nada, e ollo, a cifra non é o peor, o peor é que o ano pasado eran a mitade e fai dous, a cuarta parte. Casi 400.000 destes novos dependentes da caridade no 2007 non sabía onde estaban estos centros de axuda. Dura caida para estos conciudadans empuxados pola voráxine expansiva da (ficticia) riqueza inmobiliaria, lastrados por créditos e tarxetas, e afogados polos primeiros impagos que multiplican a deuda.
E ainda faltan os que ainda non saben que tamén son pobres, os sobrepotexidos fillos que viven no amparo do fogar familiar, sin moita posiblidade (e menos ganas) de encontrar traballo e mimados e abrigados por papá e mamá, mentras preparan larguisimas oposicións que posiblemente nunca sexan convocadas por quiebra do sistema, ou simplemente se sinten menospreciados por un mercado laboral que tasa a sua preparación universitaria como mileuristas (que ironía, xa quixeran moitas familias completas esos despreciados mil euros mensuais...) eso si consiguen encontrar algo. Si non, pois esperamos, que tampouco imos depreciar o noso flamante titulo universitario traballando de camareiro... sobre todo mentras siga mamá poñendo o plato debaixo do fuciño todos os dias. En esos datos de Cáritas, aparece outro dato escalofriante, xubilados que cobran pensión e vivían con ela os ultimos anos, ahora van a comer da caridade, ¿por qué, si a vida non subeu? Pois porque os cartos que antes dedicaban a comer e ós seus (pequenos) gastos, ahora van destinados a manter a hipoteca dos seus fillos e netos...
A morosidade multiplicouse por catro, atacando á linea de flotación da pequena empresa nacional (80% do emprego en España), o 70% das empresas fixeron ERE o ano pasado afectando a 490.000 traballadores, e este ano presentase outra oleada de paros regulados en torno ós 390.000 afectados. Tamén hai que sumar, 3670 concursos de acreedores admitidos a trámite (a inmensa maioría acaban en liquidación) e un tercio de esta cifra, que están pendentes de ser tramitados.
Mentras toda esta xente pasa a depender do estado, o PIB baixará outro 0.6% no 2010 (según FUNCAS, e non é o dato mais pesimista) có cal, o endudamento, que xa roza o 30%, alcanzará cifras impensables fai 3 anos, e o apalancamento do estado faise tan dramático que non ten recursos para sostener, para cando mais, impulsar e economía. Por outro lado tampouco o faría si os tivera, porque xa tivo oportunidade e non o fixo. En lugar de informar á población e facerlle ver que viñan anos duros onde todos ibamos a ter que arrimar o hombro para mellorar a competitividade das empresas nacionais, reparteu dividendos en forma de paga extra a todo o mundo, radicalizou o poder dos sindicatos, sigueu aumentando o gasto corrente en forma de mais funcionarios, permitiu transferencias ruinosas as CCAA, nunca puxo coto ó suicida endeudamento de concellos e comunidades...
Mentras a ciudanía, tranquila, afectada polo conocido como sindrome de Buenos Aires, pensando como os nosos primos de ultramar, que esto non iba con eles, e seguían como sempre a pesar de que o corralito estaba anunciado e era coñecido por todos. Aquí tamén, os datos económicos que poño aquí, estan sacados de coñecidos periódicos económicos, da comunidade económica europe, Banco de España, Banco Central europeo, etc... entidades que dende logo non están a altura do eminente talento economico planetario de ZP, que por outro lado, e inexplicablemente, sigue parecendo mais creible para a masa deste pais.

que cara mais dura

Hoxe publica "La voz de Galicia" que os asistentes á manifestación, foron a "gastos pagos" (desgraciadamente non puiden encontrar o enlace na web), séndolles abonados con cargo ós sindicatos (ou sexa a cartos públicos) o transporte e "dietas".
E ainda así eran catro gatos (concretamente 32.921 según ese novedoso sistema de reconto de asistentes). Nin siquiera foron os liberados pagándolles os gastos!!!!
Claro, os labregos que protestan en Santiago, teñen que abandoar as súas explotacións para estar alí, gastar o gasoil dos tractores, e pagarse a comida fóra da casa, e os que quedan teñen que facer mais traballo para compensar a falta. Esto mesmo lle pasa ós autónomos que quixeran protestar. Pero non ós sindicalistas, a estes pagámoslles todos a ronda!!!, e como xa non fan nada, pois non se lles acumula o traballo.
Entre liberados e mantidos, ainda non chegan para facer unha manifestación como deus manda, anque, por suposto, non faltaron os estómagos agradecidos (Bardem, Wyomin...)
Como exemplo significativo, o que aparece na foto de abaixo, un pobre sindicalista desempregado, golpeado pola crise, bandeira en ristre, facendo uso dun limpabotas:
"Bó traballo camarada! Cando acabes de lustrame os zapatos, levántate e loita polos teus dereitos!"
"mire señorito, non me lie que teño que facer caixa e non está o forno para bolos".
Ole sus cojones!

"Que no se aprovechen de la crisis"

Ole os co**óns des esta xente.
A veces dame por pensar que todo esto non é real, que é algo onírico e que non está sucedendo na realidade, porque senón como é posible que os sindicatos saian a protestar á rúa contra as empresas (non contra a desastrosa política económica do goberno) e co lema de "que no se aprovechen de la crisis".
Claro, os empresarios, que poñen o seu capital en risco, están desexando pechar as súas empresas (este mes medrou nun 10% o número de empresas finiquitadas con respecto ó mesmo mes do ano pasado) e perder hasta a camisa, por suposto o seu obxetivo é desmontalas, botar a xente e irse a producir a paises mais baratos.
É posible que esto esté ó alcance de grandes empresas (telefónica, opel...) pero resulta que o 90% das empresas españolas son pemes o nin eso. ¿A donde van a ir? O electricista do pueblo, vai botar a xente que ten para traer rumanos? Ou é que si ten seis empregados e ahora só ten traballo para catro, ten que manter os seis ata que se arruine a empresa e despois non haxa traballo para ningún?
Por suposto a crise e culpa da empresa. En esto están dacordo os artistas da cexa e os sindicatos. Saen xuntos á manifestación. Claro, teñen moito en común, casi se confunden, non se sabe cales son mais cantantes.
Teñen en común por exemplo que son dous colectivos que mantemos todos os traballadores de este pais. Os sindicatos reciben millonarias sumas do goberno polo número de parados (mais parados ----> mais subvención) e ós da cexa repártelles a Sinde cada vez mais pasta, anque non vaia naide a ver as súas películas nin compren os seus discos, para eso está a SGAE.
Tamén resulta curioso que os sindicatos sexan, xunto coa casa real, os únicos organismos que reciben cartos públicos e non están auditados polo tibunal de contas. Ou sexa, que esta xente, que dende o 2006, aumentou os seus ingresos nun 50%, e en plena crise, este ano, nun 10% (e digo os seus ingresos, pero podía decir as subvencións, porque é o mesmo, todo o que ingresan ven do estado, porque só o 15% dos traballadores están afiliados a algún sindicato). Pois ben, os sindicatos con este arrollador apoio da masa traballadora, ten nada menos que 203.000 liberados sindicales, e un número incalculable de delegados que utilizan as horas sindicales para collerse puentes ou cambiar turnos que lles incomodan endosándollos ós compañeiros (sempre mirando polo camarada).
Por suposto estas horas que non traballan non as cobran do sindicato, cóbranos da empresa. Ademais de esto, este ano recibiron nada menos que 30.000 millons de euros en subvencións, e polo visto hai que devolverlles o bens incautados durante a guerra civil (si esto se fai extensivo a todos os cidadáns, temos para rato, pero bueno si vamos indemnizar ós moriscos, como non vamos a reparar o dano ós sindicatos).
Así que friamente mirado, os sindicatos son a segunda empresa deste bendito pais, detrais de... adiviñades que empresa pode ser mais grande que esta?.... pois si, a administración, con todos os seus funcionarios mimadiños e cuidadiños, non vaia a ser.
E así nos vai, con unha tasa de paro que dobla a media europea, e solo superada por Letonia. Polo tanto, todos os demais paises da eurozona están mellor que España, por suposto por culpa da empresa privada.
Si es que son unos perros.